Het is niet perfect, niet altijd even handig en niet helemaal zoals ik zou willen. Maar het is van mij. Dus bij voorbaat al sorry voor de reactievelden – daar erger ik me nu al aan. Ooit ga ik dat wel veranderen, als ik erachter kom hoe.

Maar de woorden (en het groen) zijn gewoon gelijk gebleven.

Dus ga mee. Klik hier.

Ga mee is a post from Dus ik schrijf.

Het is niet perfect, niet altijd even handig en niet helemaal zoals ik zou willen. Maar het is van mij. Dus bij voorbaat al sorry voor de reactievelden – daar erger ik me nu al aan. Ooit ga ik dat wel veranderen, als ik erachter kom hoe.

Maar de woorden (en het groen) zijn gewoon gelijk gebleven.

Dus ga mee. Klik hier.

Ga mee is a post from Dus ik schrijf.

UitChina had mijn zus een soort puzzeltjes meegenomen die ruimtelijk inzichtvergden. Het waren zes verschillende met elk bestaand uit twee of drie metalenvormen die je in en uit elkaar kunt schuiven op xe9xe9n bepaalde, bijzondere manier(zie hier). Ogenschijnlijk lijkt het onmogelijk dat de metalen vormen in elkaarzitten of kunnen zitten, maar dat is natuurlijk puzzelige paradoxaliteit.

    Mijnvader, die als archetype voor De Handige Man zou kunnen fungeren, wist zebinnen een paar keer in en uit elkaar te krijgen. Mijn moeder, diewiskundelerares is geweest, deed eerst niet mee, maar toen ze zich verwaardigdeom een van de moeilijkste puzzels op te lossen, had ze het binnen twee minutenvoor elkaar en kon ze deze prestatie zelfs hardmaken met een theorie en eenmethode. Mijn zus, die geen kaart kan lezen en altijd tegen deurposten oploopt,bleek na talloze pogingen best succesvol. En ik begreep het maar niet zo goed.Ik kon de puzzeltjes wel oplossen, maar dat was telkens gebaseerd op geluk enveel te weinig op logisch inzicht.

    Ikvreesde dat mijn IQ gewoon niet zo hoog was. Uiteraard heb ik wel eens IQ-testsgedaan, maar ik vind ze niet representatief genoeg; ik weet niet in hoeverre ikop mijn antwoorden kan vertrouwen omdat ik ongeconcentreerd ben. Hetbeantwoorden van de vraag is voor mij namelijk insignificanter dan erovernadenken. Zo gaan mijn gedachten telkens uit naar hoeveel tijd ik nog heb, naarhoe de grammaticaal foute vraagstellingen te verbeteren en naar of Daan echtheeft opgemeten dat de plattegrond die hij voor zich heeft 12 bij 20 cm is enhoe hij er vervolgens bij komt om zich af te vragen of het toeval is dat meerdan de helft van de straten dichter bij de rand ligt dan bij het midden van dekaart.

    Dustoen ik in de Quest las over de QQ-test, waarbij maar liefst zevenintelligenties worden gemeten die minder logisch genadenk eisen, dacht ik dat ikmisschien hiermee zou kunnen bewijzen dat ik nog best slim ben. De zevenintelligenties waren: taalkundige, muzikale, ruimtelijke,lichamelijk-motorische, logisch-wiskundige, interpersoonlijke enintrapersoonlijke intelligentie. De intrapersoonlijke categorie bevatte geenx91echtex92 vragen, maar bestond uit je zelfanalyse ten opzichte van de zes anderetests; voordat je een van de tests maakt, moet je aangeven hoe goed je denkt tezullen scoren op dat gebied. Uit bekrompen bescheidenheid vulde ik telkensoveral in dat ik er vast x91gemiddeldx92 goed in zou zijn. Dat bleek telkens nietwaar: ik was of goed of heel goed. Maar mijn score was dat niet, want deslechte score op intrapersoonlijk vlak zorgde voor een daling in detotaalscore.

    Tetrots om het daarbij te laten, deed ik de test nog een keer, waarbij ik mijnbescheidenheid de mond snoerde en invulde hoe ik werkelijk dacht te zullenscoren. De rest van de vragen probeerde ik te beantwoorden zoals ik dat devorige keer ook had gedaan – zo eerlijk was ik dan weer wel. Het resultaat wasbevredigend. En al heb ik niet het idee dat ik er nou echt iets mee bewezen heb(ik vond mezelf er niet bepaald intelligenter door worden), ik heb besloten omgewoon nooit meer IQ- of daarop lijkende tests te maken. Dat zorgt alleen maarvoor deuken en kneuzingen in mijn zelfinzicht.

Zelfreflectie is a post from Dus ik schrijf.

UitChina had mijn zus een soort puzzeltjes meegenomen die ruimtelijk inzichtvergden. Het waren zes verschillende met elk bestaand uit twee of drie metalenvormen die je in en uit elkaar kunt schuiven op xc3xa9xc3xa9n bepaalde, bijzondere manier(zie hier). Ogenschijnlijk lijkt het onmogelijk dat de metalen vormen in elkaarzitten of kunnen zitten, maar dat is natuurlijk puzzelige paradoxaliteit.

    Mijnvader, die als archetype voor De Handige Man zou kunnen fungeren, wist zebinnen een paar keer in en uit elkaar te krijgen. Mijn moeder, diewiskundelerares is geweest, deed eerst niet mee, maar toen ze zich verwaardigdeom een van de moeilijkste puzzels op te lossen, had ze het binnen twee minutenvoor elkaar en kon ze deze prestatie zelfs hardmaken met een theorie en eenmethode. Mijn zus, die geen kaart kan lezen en altijd tegen deurposten oploopt,bleek na talloze pogingen best succesvol. En ik begreep het maar niet zo goed.Ik kon de puzzeltjes wel oplossen, maar dat was telkens gebaseerd op geluk enveel te weinig op logisch inzicht.

    Ikvreesde dat mijn IQ gewoon niet zo hoog was. Uiteraard heb ik wel eens IQ-testsgedaan, maar ik vind ze niet representatief genoeg; ik weet niet in hoeverre ikop mijn antwoorden kan vertrouwen omdat ik ongeconcentreerd ben. Hetbeantwoorden van de vraag is voor mij namelijk insignificanter dan erovernadenken. Zo gaan mijn gedachten telkens uit naar hoeveel tijd ik nog heb, naarhoe de grammaticaal foute vraagstellingen te verbeteren en naar of Daan echtheeft opgemeten dat de plattegrond die hij voor zich heeft 12 bij 20 cm is enhoe hij er vervolgens bij komt om zich af te vragen of het toeval is dat meerdan de helft van de straten dichter bij de rand ligt dan bij het midden van dekaart.

    Dustoen ik in de Quest las over de QQ-test, waarbij maar liefst zevenintelligenties worden gemeten die minder logisch genadenk eisen, dacht ik dat ikmisschien hiermee zou kunnen bewijzen dat ik nog best slim ben. De zevenintelligenties waren: taalkundige, muzikale, ruimtelijke,lichamelijk-motorische, logisch-wiskundige, interpersoonlijke enintrapersoonlijke intelligentie. De intrapersoonlijke categorie bevatte geenxe2x80x98echtexe2x80x99 vragen, maar bestond uit je zelfanalyse ten opzichte van de zes anderetests; voordat je een van de tests maakt, moet je aangeven hoe goed je denkt tezullen scoren op dat gebied. Uit bekrompen bescheidenheid vulde ik telkensoveral in dat ik er vast xe2x80x98gemiddeldxe2x80x99 goed in zou zijn. Dat bleek telkens nietwaar: ik was of goed of heel goed. Maar mijn score was dat niet, want deslechte score op intrapersoonlijk vlak zorgde voor een daling in detotaalscore.

    Tetrots om het daarbij te laten, deed ik de test nog een keer, waarbij ik mijnbescheidenheid de mond snoerde en invulde hoe ik werkelijk dacht te zullenscoren. De rest van de vragen probeerde ik te beantwoorden zoals ik dat devorige keer ook had gedaan – zo eerlijk was ik dan weer wel. Het resultaat wasbevredigend. En al heb ik niet het idee dat ik er nou echt iets mee bewezen heb(ik vond mezelf er niet bepaald intelligenter door worden), ik heb besloten omgewoon nooit meer IQ- of daarop lijkende tests te maken. Dat zorgt alleen maarvoor deuken en kneuzingen in mijn zelfinzicht.

Zelfreflectie is a post from Dus ik schrijf.

Zeprobeerde me te vangen in korte beschrijvingen. Ik kon daar niet aan voldoen.Het liefst wou ik haar vertellen dat er een reden is dat kwaliteitsbladen geen interviewvragengebruiken als: x93Als je je stijl zou moeten omschrijven in xe9xe9n woord, wat zoudat dan zijn?x94. Niets is te vangen in xe9xe9n woord, zelfs niet niets, want dan hebje al te veel gezegd. Maar ik zei er niets over en probeerde de vragen zo goedmogelijk te beantwoorden.

    Endat is iets waar ik klaarblijkelijk in faal. Zodra ik iets moet vertellen overwat ik denk of voel of mezelf moet analyseren of beschrijven, kan ik moeilijkstante pede bedenken wat te zeggen. Alleen geschreven zinnen komen in xe9xe9n keergoed de wereld in x96 uitgesproken zinnen kennen te veel pauzes, twijfels enanakoloeten.

    Ikvind alles eigenlijk ook veel te complex om in woorden te omsluiten. Het heeftaltijd een andere kant, een andere uitkomst, als je het anders bekijkt. Datmoet je weten voor je iets zegt of schrijft. Maar ik voelde hoe zij mijn woordenprobeerde in te dammen. Een rijtje signaalwoorden gebruikte die haar zoudenhelpen bij de dingen in haar hoofd en op papier te organiseren. En hoe meer zijwilde dat ik concrete antwoorden gaf, hoe meer ik voelde dat ik liever in hetalgemene wilde blijven. Een simpel interview werd een sumoworstelwedstrijd (zonderhet overgewicht) waarbij zij me de ring in probeerde te trekken, terwijl ik aande buitenkant van de cirkel haar maaiende armen trachtte te vermijden.

    Hiervoorhad ik haar al gexefnterviewd, want dat was de opdracht. Maar het resultaat vaneen goed interview ligt uiteindelijk meer aan de verteller dan de interviewer. Zijwas een goede verteller, wist op mijn algemene vragen concrete antwoorden tegeven en als ze dat niet deed, was het niet relevant. Maar ik kon dat niet. Ikkan niet concreet zijn, ik ben geen verteller. Ik wil niet te vangen zijn. Eenschrijfster ben ik: ik wil zelf vangen.

Haar greep ontwijken is a post from Dus ik schrijf.

Zeprobeerde me te vangen in korte beschrijvingen. Ik kon daar niet aan voldoen.Het liefst wou ik haar vertellen dat er een reden is dat kwaliteitsbladen geen interviewvragengebruiken als: xe2x80x9cAls je je stijl zou moeten omschrijven in xc3xa9xc3xa9n woord, wat zoudat dan zijn?xe2x80x9d. Niets is te vangen in xc3xa9xc3xa9n woord, zelfs niet niets, want dan hebje al te veel gezegd. Maar ik zei er niets over en probeerde de vragen zo goedmogelijk te beantwoorden.

    Endat is iets waar ik klaarblijkelijk in faal. Zodra ik iets moet vertellen overwat ik denk of voel of mezelf moet analyseren of beschrijven, kan ik moeilijkstante pede bedenken wat te zeggen. Alleen geschreven zinnen komen in xc3xa9xc3xa9n keergoed de wereld in xe2x80x93 uitgesproken zinnen kennen te veel pauzes, twijfels enanakoloeten.

    Ikvind alles eigenlijk ook veel te complex om in woorden te omsluiten. Het heeftaltijd een andere kant, een andere uitkomst, als je het anders bekijkt. Datmoet je weten voor je iets zegt of schrijft. Maar ik voelde hoe zij mijn woordenprobeerde in te dammen. Een rijtje signaalwoorden gebruikte die haar zoudenhelpen bij de dingen in haar hoofd en op papier te organiseren. En hoe meer zijwilde dat ik concrete antwoorden gaf, hoe meer ik voelde dat ik liever in hetalgemene wilde blijven. Een simpel interview werd een sumoworstelwedstrijd (zonderhet overgewicht) waarbij zij me de ring in probeerde te trekken, terwijl ik aande buitenkant van de cirkel haar maaiende armen trachtte te vermijden.

    Hiervoorhad ik haar al gexc3xafnterviewd, want dat was de opdracht. Maar het resultaat vaneen goed interview ligt uiteindelijk meer aan de verteller dan de interviewer. Zijwas een goede verteller, wist op mijn algemene vragen concrete antwoorden tegeven en als ze dat niet deed, was het niet relevant. Maar ik kon dat niet. Ikkan niet concreet zijn, ik ben geen verteller. Ik wil niet te vangen zijn. Eenschrijfster ben ik: ik wil zelf vangen.

Haar greep ontwijken is a post from Dus ik schrijf.

Zij kijkt de andere kant op. Hij kijkt of hij haarherkent. Zij kijkt op haar horloge. Hij hoeft dat niet te doen om te weten dathet te vroeg is. Zij slaat haar ogen op en ziet hem. Hij kijkt dan juistongexefnteresseerd weg. Zij haalt haar tas weg van de stoel naast haar voor hetgeval hij wil zitten. Hij blijft staan, een paar passen verwijderd van haar. Zedenken dat ze alleen het wachten gemeen hebben.

    Vijf minuten gaan zo voorbij, en algauw zijn dat eracht. Alle even grijs, alle even saai en bedompt als alles wat daar is. Zijnpak vertoont de strijkstrepen van een geoefend strijkkunstenaar. Haar make-upbeschrijft de precisie van een perfectionist. Ze vormen beiden een onbeduidenddeel in het geheel, een spaak in een fietswiel, de tweede boterham in eenboterhamzak. Aanwezig maar misbaar, noodzakelijk maar nutteloos. Beiden deachtergrond van de omgeving, de voorgrond van het niets wat er uitspringt.

    Zelfs haar woorden: x91Zou hij nog komen?x92, die destilte wankel verbreken, zorgen niet voor verandering. Zijn kleine schrik, diehij herstelt met een nonchalant x91Ik hoop hetx92, evenmin.

    Maar hun gedachten dwalen alweer af naar waar zewaren, in de velden waar ze bestaansrecht krijgen, waar kleur het alledaagseverbleekt en de gedachten de verwoorde emoties zijn. Hij denkt in uitbundige stijlfigurenen toevallig vrouwelijk rijm, laat zich bevlogen meeslepen door welke woordener dan komen. x93Als ik de nacht vertel me bij te blijven, de wind zeg te blijvenwaaien, te zingen over de geliefde weiden, als de golven me bevrijden door mete omarmen met hun warse handen, als ik mijn hart vertel uit te blijven, als desmarten komen om mij niet los te laten, dan is het daar waar ik je tegenkom,dan vertel ik mijn hart te rusten, zorgeloos in de pijn te berusten, om het zote verdrijven, te laten doorklinken in mijn ziel, om voor jou te blijvenschrijven.x94

    Zij denkt in milde metra en ronde assonanties,ademt op het ritme van de woorden die ze levendig opzegt in haar hoofd. x93Ikvolgde de sporen / Die je voet had belopen / Overal vergrootte / Ik mijnafstand tot jou / Mx92n ogen zochten / Tot ze pijnlijk geschonden / Dat wat zehoopten / Afwijzen moesten / Je zou blijven verdwijnen / Constant ongevondenx94.

    En als de bus komt, ze opslokt in zijn transport enze meevoert, is zij de eerste die na tien halten vertrekt, hem en zichzelfonwetend achterlatend in het troosteloze grijze decor.

Waar ze elkaar vonden is a post from Dus ik schrijf.

Zij kijkt de andere kant op. Hij kijkt of hij haarherkent. Zij kijkt op haar horloge. Hij hoeft dat niet te doen om te weten dathet te vroeg is. Zij slaat haar ogen op en ziet hem. Hij kijkt dan juistongexc3xafnteresseerd weg. Zij haalt haar tas weg van de stoel naast haar voor hetgeval hij wil zitten. Hij blijft staan, een paar passen verwijderd van haar. Zedenken dat ze alleen het wachten gemeen hebben.

    Vijf minuten gaan zo voorbij, en algauw zijn dat eracht. Alle even grijs, alle even saai en bedompt als alles wat daar is. Zijnpak vertoont de strijkstrepen van een geoefend strijkkunstenaar. Haar make-upbeschrijft de precisie van een perfectionist. Ze vormen beiden een onbeduidenddeel in het geheel, een spaak in een fietswiel, de tweede boterham in eenboterhamzak. Aanwezig maar misbaar, noodzakelijk maar nutteloos. Beiden deachtergrond van de omgeving, de voorgrond van het niets wat er uitspringt.

    Zelfs haar woorden: xe2x80x98Zou hij nog komen?xe2x80x99, die destilte wankel verbreken, zorgen niet voor verandering. Zijn kleine schrik, diehij herstelt met een nonchalant xe2x80x98Ik hoop hetxe2x80x99, evenmin.

    Maar hun gedachten dwalen alweer af naar waar zewaren, in de velden waar ze bestaansrecht krijgen, waar kleur het alledaagseverbleekt en de gedachten de verwoorde emoties zijn. Hij denkt in uitbundige stijlfigurenen toevallig vrouwelijk rijm, laat zich bevlogen meeslepen door welke woordener dan komen. xe2x80x9cAls ik de nacht vertel me bij te blijven, de wind zeg te blijvenwaaien, te zingen over de geliefde weiden, als de golven me bevrijden door mete omarmen met hun warse handen, als ik mijn hart vertel uit te blijven, als desmarten komen om mij niet los te laten, dan is het daar waar ik je tegenkom,dan vertel ik mijn hart te rusten, zorgeloos in de pijn te berusten, om het zote verdrijven, te laten doorklinken in mijn ziel, om voor jou te blijvenschrijven.xe2x80x9d

    Zij denkt in milde metra en ronde assonanties,ademt op het ritme van de woorden die ze levendig opzegt in haar hoofd. xe2x80x9cIkvolgde de sporen / Die je voet had belopen / Overal vergrootte / Ik mijnafstand tot jou / Mxe2x80x99n ogen zochten / Tot ze pijnlijk geschonden / Dat wat zehoopten / Afwijzen moesten / Je zou blijven verdwijnen / Constant ongevondenxe2x80x9d.

    En als de bus komt, ze opslokt in zijn transport enze meevoert, is zij de eerste die na tien halten vertrekt, hem en zichzelfonwetend achterlatend in het troosteloze grijze decor.

Waar ze elkaar vonden is a post from Dus ik schrijf.

Ikkan niet zonder context schrijven vandaag. Vandaag kan ik niet zomaar zijn,zomaar schrijven, want vandaag ben ik al iets.

Mijnwoorden zijn niet los te denken, mijn zinnen alleen door vandaag te verklaren.

Enigszinsfrustreert het me, want ik wil gewoon schrijven wat ik wil. Maar aan de anderekant: heeft er ooit iemand contextloos geschreven?

Contextloos is a post from Dus ik schrijf.

Ikkan niet zonder context schrijven vandaag. Vandaag kan ik niet zomaar zijn,zomaar schrijven, want vandaag ben ik al iets.

Mijnwoorden zijn niet los te denken, mijn zinnen alleen door vandaag te verklaren.

Enigszinsfrustreert het me, want ik wil gewoon schrijven wat ik wil. Maar aan de anderekant: heeft er ooit iemand contextloos geschreven?

Contextloos is a post from Dus ik schrijf.